Gezond verstand

Hersenen die niet stoppen, een overvloed aan prikkels en de vraag of het brein van de persoon die naast je zit er hetzelfde over denkt.

Met z’n allen banden vervangen 

We staan allemaal in de rij te wachten bij een bandenwinkel. Het is 7 uur ‘s morgens en de meeste staan hier al om 6.30 uur. In Luxemburg is het verplicht om op elke auto winterbanden te hebben vanaf ongeveer midden november. De meesten van ons, waaronder ikzelf, zijn lui geweest en hebben het uitgesteld. Waarom?  Omdat het gewoon niet leuk is om daar 1.5 tot -2 uur in de rij te staan wachten. Het is een beetje als een verkeersopstopping, we willen allemaal hetzelfde resultaat op precies hetzelfde moment. Wachttijden die de pan uit rijzen, mensen die klagen, en ik? Ik heb weer tijd om over iets te schrijven.

De week doorkomen

Ik kijk graag naar de gezichten van mensen. Het is alsof iemand ze maandagmorgen met een grote houten hamer begint te slaan, het is woensdag vandaag dus ze zijn halverwege in de grond. Vrijdag zien we alleen nog maar de kruin van hun hoofd. En dan hebben ze het hele weekend de tijd om uit het gat te kruipen en de week erna opnieuw te beginnen. Ik wacht eigenlijk op iemand die ‘STOP’ schreeuwt zo luid als hij of zij dat nog kan. Ik denk dat het meeste leven al uit hun longen is geperst, dus zelfs dat is te veel. Iedereen staat redelijk rustig en ontspannen, alsof ze het al opgegeven hebben. En zelfs dat went, en zelfs dat voelt na verloop van tijd comfortabel.  We weten wat we kunnen verwachten en het is nooit een verrassing. Rondkijkend in de wachtkamer ben ik getroost. Wij allemaal, ja ik ook, staren naar onze telefoon en we hebben in ieder geval een beetje passief vermaak. Ik ben aan het schrijven en met mijn beetje trillende handen is het makkelijker om dit achteraf terug te lezen dan wanneer ik in een pen klim. De meeste mensen kunnen hun eigen handschrift lezen, ik kan dat op het moment van schrijven, een half uur later ben ik verdwaald in het krabbel mysterie. Dus ja, het schrijven op een iPhone in notities is een uitkomst. Mijn iPhone vertelt me zelfs elke week hoeveel schermtijd ik gebruik. Ik wil die schermtijd bewust verkorten, omdat 1. Er is zo veel schoonheid om ons heen en 2. Onze hoofden zijn de zwaarste delen van ons lichaam en ik weet dat urenlang naar een telefoon staren pijnlijk en slecht kan zijn voor de houding op de lange termijn. Dus vorige week had ik 17% minder schermtijd dan de week ervoor, nog steeds een enorme 3 uur plus elke dag. Terwijl ik aan het schrijven ben, vraag ik me af of dit iPhone schrijven ook op mijn schermtijd wordt bijgeschreven. Ach ja, wat een enorme dilemma’s hebben we.

STOP

De reden dat ik al het bovenstaande schrijf: ben ik de enige die deze wirwar aan gedachten heeft of denken de anderen in deze wachtkamer hetzelfde… hoe is het zover gekomen? Is rijkdom alles wat we nastreven? Soms voelt het als een wiel dat niet te stoppen is. En, om dat wiel te stoppen moeten we radicaal breken met gewoontes… Hoe?

Leave a Reply